Vrije tijd (oftewel: verlamming)

Ken je dat?
Dan heb je vakantie. Vrije tijd. Ruimte. Niks moet. Alles mag.
En precies dát is het probleem.

Vrijheid klinkt heerlijk, maar voor mij stuit dat altijd op hetzelfde; oneindige mogelijkheden. En mijn gevoel zegt dan niet: “ohh fijn, zoals ik het eigenlijk zou willen.”
Mijn brein zegt: “Daar gaan we weer.”

Het gevolg: verlamming.
Ik knipper een paar keer met mijn ogen, scroll wat doelloos, loop drie rondjes door het huis en voor ik het weet is mijn vakantie alweer voorbij zonder dat ik echt weg ben geweest. Niet mentaal. Niet fysiek. Hooguit een paar keer op en neer naar de koelkast.

Ergens had ik een vakantielijstje gemaakt. Dat weet ik zeker. Alleen komt dat lijstje boven water als de vakantie voorbij is. Dan weet ik weer hoe ik toen dacht:
O ja, die had ik op een hele slimme plek neergelegd.

Ik heb inmiddels geleerd dat het nergens toe komen geen luiheid is en ook geen gebrek aan inspiratie. Het is hoe mijn hoofd werkt. Autisme. Dat woord heb ik een tijd netjes in een la gelegd, maar het bleef daar niet liggen. Het bonkte. Dus moest ik het wat serieuzer nemen.

Serieuzer nemen betekent in dit geval: lijstjes plakken daar waar ze horen!
Niet meer op plekjes om mijn geheugen te trainen…. Maar bijna saai, in mijn agenda op de dag dat mijn vakantie begint. Acceptatie Acceptatie Acceptatie.

Hoe ziet mijn lijstje eruit:
Op mijn huidige lijstje in mijn agenda staat tegenwoordig voor de vakantie;
Twee prioriteiten voor elke dag, niets groots bv wasje ophangen en vaatwasser opruimen.

Maar net zo belangrijk ook:

• Vrijetijdsactiviteiten.

Wat ga ik ook alweer doen zodat ik ook echt toekom aan dat gevoel van “Heerlijk doen wat ik echt wil”.

Hier komt op te staan:

• Tekenen met tekenvriendinnen
• Zitten, staren en dat mogen scharen onder informatieverwerking i.p.v. schuldig voelen.
• Koffiedrinken met vriendinnen,
• Lezen

Alles moet op papier het lijstje. Alles moet zichtbaar.
Want “ik zie wel waar ik zin in heb” is voor geen ontspanning.
Mijn autisme betekent herhaling, hoe houd ik dat op mijn netvlies?
Niet meer mijn hoofd en denken dat ik het wel onthoud. Daar is het te druk.
Wel op plekken waar ik letterlijk niet omheen kan. Ik heb heel wat geprobeerd van een lijstje op tafel/ notities op mijn telefoon. Post-it op ooghoogte.
De agenda werkt voor mij. De lijstjes horen bij mijn autisme.

Vrije tijd blijkt voor mij geen leeg veld te zijn, maar een tuin die wat structuur nodig heeft. Paadjes. Bordjes. Af en toe iemand die zegt: hier mag je zitten.

En eerlijk?
Sinds ik dat accepteer, voelt vrijheid minder als een aanval van verlamming maar meer als een inrichten waar ik daadwerkelijk iets mee kan.