Christel is 34 jr en heeft sinds 3,5 jaar haar autisme diagnose. Opruimen klinkt simpel. Voor mij is het allesbehalve dat. Overzicht houden is lastig, en als ik kijk naar een taak als “de hele vaatwasser leegruimen”, dan haakt mijn brein vaak al af nog voor ik begonnen ben. Zoveel werk!!!
Wat mij helpt?
Werken in stukjes. In delen. In behapbare brokjes. Eerst de bovenlader dan pas de onderste lader.
Klinkt misschien suf, maar vroeger raakte ik al in paniek bij het idee dat ik “de hele vaatwasser” moest uitruimen. Nu is het wél te doen. Niet omdat de vaatwasser kleiner is geworden, maar omdat ik slimmer ben gaan werken. Ik besef me dat het mapje vaatwasser open blijft staan als ik alleen de bovenste lader uitruim. Die onderste lader blijft dus op mijn netvlies staan. Dat is mooi want ik wil dat mapje sluiten.
Hetzelfde geldt voor de was.
Vroeger: “Help, ik moet al die was doen!”
Nu:
1. Eerst de was van het rek halen.
2. Dan opvouwen.
3. Dan pas in de kast.
En als het wasrek leeg is dan blijft mijn mapje was openstaan. Het uithangen van een nieuwe was is sinds kort zo gedaan.
Wat mij waarschijnlijk nog het meeste heeft geholpen:
Voorwerk is ook werk. Punt.
Vroeger telde ik dat niet mee. Dan voelde ik me al overweldigd nog voordat ik was begonnen. Nu weet ik: het rek leegmaken is een klus op zich. En dus een schouderklopje waard. Geef jezelf ook echt dat compliment.
Wat mij óók hielp:
Na afloop van een klus schreef ik op wat er wél was gelukt.
Niet wat er nog moest. Niet wat beter kon. Alleen: wat ik gedaan had.
Zo ben ik gaan zien dat ik eigenlijk heel veel dingen wel afkrijg – zolang ik het maar in stukken hak.
Een paar voorbeelden van mijn nieuwe aanpak:
🧼 Van: “De hele vaatwasser moet leeg”
👉 Naar: Bovenste lader leeg –> pauze of volgende dag–> onderste lader leeg.
👕 Van: “De hele was moet gedaan worden”
👉 Naar: Was van rek halen –> opvouwen –> opbergen –> nieuwe was ophangen.
🧹 Van: “De hele benedenverdieping schoonmaken”
👉 Naar: Banken & stoelen leegmaken –> tafels afruimen –> stofzuigen –> dweilen.
Door de boel op te knippen, geef ik mezelf ruimte. En – niet onbelangrijk – ook complimenten.
Want hé: een stofzuiger besturen terwijl je brein op standje chaos draait, dat is toch topsport.
