Ik ben Monique, 24 jaar, en sinds mijn 19e weet ik dat ik autisme heb. Voor mij is er één ding dat altijd lastig blijft: het grijze gebied.
Wat is dat? Nou, simpel gezegd: dat moment waarop dingen nog niet duidelijk zijn. Geen ja, geen nee, maar zo’n vaag “misschien”. Ik wil altijd precies weten wat ik met iets moet. Als dat niet lukt, voelt dat als falen.
En geloof me, mijn autisme kan daar behoorlijk in doorslaan. Kon daar behoorlijk in doorslaan.
De ontdekking van het sudderbakje
Toen kwam het: het sudderbakje.
Dat klinkt misschien als een keukengadget, maar voor mij is het een mentale uitvinding. Het is een denkbeeldig bakje waarin ik dingen leg die nog geen duidelijke vorm hebben. Dingen waar ik nog niet uit ben. Daar mogen ze rustig liggen pruttelen, totdat ik mijn hoofd eromheen heb. In de begeleiding leer ik ook veel nieuwe termen.
Sinds ik dit bakje heb, gebeurt er iets bijzonders: ik loop niet meer vast, krijg geen error waardoor ik de rest van de dag niets meer doe omdat ik zo teleurgesteld ben in mezelf. Ik krijg dingen nu voor elkaar.
Hoe werkt dat dan?
Voorheen kwamen al mijn gedachten in een soort draaikolk terecht: ik moest de dingen weten, oplossen en doen terwijl ik midden in die draaikolk zat. Maar mijn autistische brein is een beul die altijd meer van me wil dan kan.
Het sudderbakje helpt me herinneren dat ik niet meteen alles hoef te fixen. Laat maar even. Het komt wel.
Zo verandert dat grijze gebied van een verlammende mist naar een plek waar dingen gewoon… even mogen sudderen. En suddertijd betekent dat ik geen mislukkeling meer ben, maar iemand die haar eigen handleiding aan het schrijven is.
Het mooiste inzicht
Door dat bakje stop ik met de gedachte: “Ik faal, want ik weet het niet per direct.”
In plaats daarvan denk ik nu: “Dit heeft suddertijd nodig.”
En dat verschil… dat geeft me vertrouwen. In mezelf, in mijn proces en ja, zelfs in het grijze gebied.
⸻
👉 Misschien herken jij dit ook wel. Of heb jij misschien een eigen versie van het sudderbakje? Hoe dan ook: een beetje prutteltijd kan soms wonderen doen.




